Μάχη της Κρήτης: Η άγνωστη ιστορία των Ευέλπιδων που πολέμησαν στην Κρήτη

Στις 2/10/1940 εισήχθησαν στην σχολή Ευελπίδων οι πρωτοετής ευέλπιδες. Στις 28/10/1940 που κηρύχτηκε ο πόλεμος, οι Ευέλπιδες της 2ης και 3ης τάξης, ονομάστηκαν ανθυπασπιστές και ανθυπολοχαγοί αντίστοιχα και αναχώρησαν στο μέτωπο. Στη σχολή παρέμειναν οι 300 της 1ης τάξης για την εκπαίδευσή τους .

Η εισβολή των Γερμανών στις 6 Απριλίου 1941 , βρίσκει τους Ευέλπιδες της 1ης τάξης να εκπαιδεύονται εντατικά. Μέσα στην σύγχυση που επικρατούσε από την κατάρρευση του μετώπου και την προέλαση των Γερμανών , η σχολή Ευελπίδων έχει ξεχαστεί και στερείται διαταγών. Οι ευέλπιδες ζητούν να συγκροτήσουν ένα λόχο και να μεταβούν στις Θερμοπύλες να αντισταθούν κατά των Γερμανών αλλά το αίτημά τους δεν εγκρίνεται από την ηγεσία.

Στις 23/4/1941 ο διοικητής της σχολής τους ενημερώνει για την τροπή του πολέμου , καθώς και για την επικείμενη είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.Τους ανακοινώνει επίσης ότι η πρόθεση της Ανωτέρας Διοίκησης Αθηνών ( ΑΣΔΑ) είναι να χρησιμοποιηθούν για την τήρηση της τάξης στην Αθήνα και τους θέτει το ερώτημα: "Εάν σας διατάξω να εξέλθετε στην πόλη και να επιβάλετε την τάξη σε περίπτωση που αυτή διασαλευθεί θα το πράξετε;"

Η απάντηση ήταν ένα βροντερό ΟΧΙ και κατόπιν αυτού ο διοικητής διέταξε την προφυλάκιση μερικών εξ αυτών που τους θεώρησε υπαίτιους. Η διαταγή του διοικητή όχι μόνο δεν εκτελείται αλλά αποφασίζουν μόνοι τους την διαφυγή τους στην Κρήτη όπου θα συνεχιζόταν ο πόλεμος.. Ο Διοικητής της ΑΣΔΑ , που πληροφορείται την στάση των 300 ευέλπιδων της 1ης τάξης στέλνει τον επιτελάρχη του να ματαιώσει την απόφαση των ευέλπιδων για την διαφυγή τους στη Κρήτη.

Ο επιτελάρχης , συνταγματάρχης Πετζόπουλος , συγκεντρώνει τους Ευέλπιδες και προσπαθεί να τους μεταπείσει.
"Τι σκοπεύετε να κάνετε ;"  ρωτά ο επιτελάρχης
"Να πάμε στην Κρήτη"
"Τρελοί Είστε; Πως θα πάτε; Με τι μέσα;"
"Με ότι βρούμε"

Ο επιτελάρχης προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι είναι αδύνατον να περάσουν την θάλασσα ζωντανοί αφού είναι στην κυριαρχία των Γερμανών και να φθάσουν στην Κρήτη. Οι ευέλπιδες είναι ανένδοτοι. Οι νεοσσοί της 1ης τάξης σε ηλικία μόλις 18-19 χρονών έχουν αποφασίσει να συνεχίσουν τον πόλεμο στην Κρήτη και η απόφασή τους παίρνει μορφή στάσης.

Το ίδιο βράδυ ομάδες Ευέλπιδων βγαίνουν στους δρόμους και επιτάσσουν όποιο αυτοκίνητο βρίσκουν. Συγκεντρώνουν 20 αυτοκίνητα που δεν ήταν αρκετά. Τότε τηλεφωνούν στον ερυθρό σταυρό να σταλούν στην σχολή όλα τα διαθέσιμα αυτοκίνητα για την μεταφορά των μαθητών στα νοσοκομεία που είχαν πάθει δήθεν ομαδική τροφική δηλητηρίαση (Το θυμάμαι μου το έλεγε ο πατέρας μου).

Όταν τα αυτοκίνητα φτάνουν στην σχολή τα επιτάσσουν, παραλαμβάνουν την σημαία της σχολής και τον οπλισμό τους και ξεκινούν την νύχτα της 24ης Απριλίου για την Πελοπόννησο, πλαισιωμένοι από κάποιους αξιωματικούς που θέλησαν να πάνε μαζί τους. Στην περιοχή Χιλιμοδίου Νεμέας η φάλαγγα προσβάλλεται από την Γερμανική Αεροπορία , ευτυχώς χωρίς απώλειες. Μετά από πολλές αεροπορικές επιθέσεις καθ’ οδόν αλλά και δικών μας τμημάτων που προσπάθησαν να τους σταματήσουν … , το απόγευμα της 26 Απριλίου φθάνουν στην Τάραψα του Γυθείου . Οι κάτοικοι , που από τα κίτρινα των στολών ( χακί στολές υπηρεσίας ) καταλαβαίνουν ότι είναι οι μαθητές της σχολής ευελπίδων , βγαίνουν στους δρόμους και προσφέρουν ότι μπορούν σ' συτά τα παιδιά που δεν εννοούν να το βάλουν κάτω.

Εκεί επιβιβάζονται σε κάποια καίκια και την ίδια νύχτα ξεκινούν για την Κρήτη. Αναγκάστηκαν να σταματήσουν στα Κύθηρα λόγω των αεροπορικών επιθέσεων.Τελικά φθάνουν στο Κολυμβάρι στις 29 Απριλίου και στρατοπεδεύουν στο μοναστήρι της Παναγίας Οδηγήτριας Γωνιάς.

Το πρωί της 20ης Μάιου ο ουρανός γεμίζει με Γερμανούς αλεξιπτωτιστές που τα βαριά τους γιούνγκερς αδειάζουν στο νησί.! Οι ευέλπιδες βρίσκονται στο Κολυμβάρι και εναντίον τους κινείται ένα τμήμα αλεξιπτωτιστών που θεωρούνται από τους καλύτερους πολεμιστές. Ολόκληρη την ημέρα διεξάγεται σκληρή μάχη. Από τα 5 οπλοπολυβόλα μόνο το ένα λειτουργεί . Ο αγώνας συνεχίζεται τα πυρομαχικά τελείωσαν και ο αγώνας φθάνει σώμα με σώμα.

Ο εύελπις Ν . Ιατρούλης θα σκοτωθεί. Μέχρι το βράδυ οι ευέλπιδες έχουν περικυκλωθεί και έχουν σκοτωθεί αν θυμάμαι καλά 5 ,με πάρα πολλούς τραυματίες. Ο διοικητής του λόχου με την βοήθεια των κατοίκων της περιοχής κατορθώνει να περάσει τους ευέλπιδες μέσα από τις γραμμές των Γερμανών με κίνηση προς τα λευκά όρη.

Ο διοικητής κατόπιν τους συγκέντρωσε και τους ενημερώνει ότι σύμφωνα με την εντολή της κυβέρνησης η σχολή διαλύεται και ο καθένας να κοιτάξει την επιβίωσή του για να βοηθήσουν τον αγώνα από άλλο μετερίζι . Κάποιοι κατόρθωσαν από την Κρήτη να διαφύγουν στην Αίγυπτο , άλλοι επέστρεψαν μετά από μεγάλη ταλαιπωρία πίσω που στην συνέχεια οργανώθηκαν σε διάφορες αντιστασιακές ομάδες.

Πολλοί από αυτούς μετά από μεγάλη περιπέτεια κατάφεραν μέσω Τουρκίας , Παλαιστίνης να καταφύγουν στην Αίγυπτο όπου είχε μεταφερθεί και η κυβέρνηση ( τρεις φορές προσπάθησε να διαφύγει αλλά τους είχαν στήσει καρτέρι ,τελικά διέφυγε με την τέταρτη προσπάθεια…). Δημιούργησαν τον Ιερό λόχο με τον Συνταγματάρχη Τσιγάντε οι ονομαζόμενοι "ιερολοχίτες" (σε αυτούς ήταν και ο Πατέρας μου), όπου με καταδρομικές επιδρομές ελευθέρωσαν τα νησιά μας στο Αιγαίο .Πολοί από αυτούς ,οι ονομαζόμενοι "Ριμινίτες" έφθασαν μέχρι το Ρίμινη όπου πολέμησαν τους Γερμανούς.

Το BBC στις 30 /4/41 μετέδωσε:

"Τους μαχητές της Κρήτης ήλθαν να ενισχύσουν και 300 Ευέλπιδες με τους αξιωματικούς των , οι οποίοι μέσω Πελοποννήσου και εις πείσμα των Γερμανών, οι οποίοι επεδίωξαν χωρίς να το πετύχουν την καταστροφή τους , κατέχουν από σήμερον θέσιν εις τα επάλξεις του φρουρίου Κρήτη."

policenet.gr

Ο Εύζωνας Κουκίδης που τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία κι αυτοκτόνησε από την Ακρόπολη για να μη την παραδώσει στους Γερμανούς

Ηταν Κυριακή του Θωμά, 27 Απριλίου του 1941 , όταν η Βέρμαχτ έμπαινε στην Αθήνα. Η μέρα που ενέπνευσε και τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», το μέγα τραγούδι του Τσιτσάνη.Μια Κυριακή που είχε ρίξει βάρια την σκιά της σε όλη την Ευρώπη μια που η πολεμική σημαία της Βέρμαχτ θα κυμάτιζε επάνω στην Ακρόπολη.

Όμως, ήταν και η μέρα που ο εύζωνας φρουρός της Ακρόπολης, ο Κωνσταντίνος Κουκίδης, δεν άντεξε την ντροπή της παράδοσης του Ιερού Βράχου στο Γερμανό αξιωματικό και αντί να υποστείλει την ελληνική σημαία για να την παραδώσει όπως τον είχε διατάξει ο διοικητής της γερμανικής φρουράς,αυτός πιστός στους προγονούς του, την υποστέλλει ψάλλοντας μόνος μπροστά στους Γερμανούς τον εθνικό ύμνο, τυλίγει με αυτή το σώμα του και αυτοκτονεί πέφτοντας στο κενό. Οι άντρες του Γερμανικού αγήματος μείναν εμβρόντητοι μπροστά στην ένδοξη και ηρωική πράξη. Αυτός ο εύζωνας εκείνη την στιγμή καταρράκωνε το γόητρο της Βέρμαχτ αφου της στέρησε με αυτόν τον τρόπο την λάμψη από το κεντρικό διαμάντι του στέμματος του 3ου Ράιχ. Ο μηχανισμός προπαγάνδας του εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού κόμματος είχε αναγάγει την ύψωση της σημαίας τους δίπλα στην γαλανόλευκη επάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης ως ύψιστο εθνικό κατόρθωμα. Αυτή η εικόνα ήταν άρρηκτα δεμένη με το αφήγημα της άριας Φυλής. Στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν αυτή την εικόνα ύψωσαν μια νέα Ελληνική σημαία μια που την αλλη την είχε πάρει μαζί του στην αιωνιότητα ο εύζωνας Κουκίδης, ώστε να υπάρξουν οι γνώστες φωτογραφίες που δείχνουν διπλά -διπλά τις δύο σημαίες.

Ο ήρωας της Ακρόπολης, που ρίχθηκε στο κενό, τυλιγμένος με τη Γαλανόλευκη, παραθέτουμε στοιχεία που συλλέξαμε, από Ελληνικές αλλά και ξένες πηγές:
Παραθέτουμε το κείμενο στ’ αγγλικά της εφημερίδας Dally Mail που δημοσιεύει ανταπόκριση από το Kάϊρo στις 9/6/1941. Σ’ αυτή αναφέρεται:

«Costa Koukidis, a Greek soldier,was guarding Greece’s blue and
white flag on the Acropolis, in Athens, when a sqιιad οf ιιnιfοrmed Nazis marched ιιρ tο him. «Haιιl that down they said and run up this Swastika banner’. Costa slowly haztled down hίs country’s colours. He paused a moment with eyes fίxed on the German offιcer. Then he wrapped the flag around his bοdy and buried himself over the roof – hίgh battlements. Τhat story has just reached me through Greek channels» .
Μετάφραση: «ο Κ. Κουκίδης, Έλληνας στρατιώτης, φρουρός της γαλανόλευκης ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη, όταν μια ομάδα ναζί τον πλησίασε κρατώντας τη σβάστικα και τον διέταξε να κατεβάσει το Ελληνικό Εθνικό σύμβολο, αυτό το υπέστειλε, τυλίχθηκε μ’ αυτό και βούτηξε στο κενό.Αυτοκτόνησε …»

Προφορικές μαρτυρίες:
Ο Κυριάκος Γιαννακόπουλος διηγείται :
« Ήμουνα αυτόπτης μάρτυς. Ήμουνα στο άγαλμα του Διογένη, πουλούσα τσιγάρα. Ήμουνα έντεκα χρονών παιδί. Και την ώρα ακριβώς που είχε πέσει το βλέμμα μου απάνω στην Ακρόπολη -διότι είμαι γέννημα
ανάθρεμμα βεβαίως, γεννημένος στο Θησείο – λοιπόν την ώρα που έπεφτε το
παιδί και χτυπούσε στους βράχους τόβλεπα αυτή την ώρα ακριβώς, με τη σημαία τυλιγμένο.
Ήταν 27 Απριλίου, την ημέρα που ήρθαν οι Γερμανοί να κατεβάσουν την Ελληνική σημαία … Ναι, έτρεξα να πλησιάσω στο σημείο αυτό. Ναι, ναι, ναι, ναι. Και δεν μπορούσα να μπω εγώ εκεί μέσα … Το παιδί … τρέξανε, χάλασε ο κόσμος, έγινε σεισμός εκείνη την ώρα που είδαν το παιδί, όλος ο κόσμος αναστατώθηκε. Πού να πάω εγώ, παιδάκι τότε, να χωθώ εκεί μέσα στη στοά της Ακροπόλεως, να μαζέψω … να προσφέρω κάτι. Απλώς επήρα τα πράγματα και έφυγα. Σκοτώθηκε εκείνη την ώρα. Αφού κομματιάστηκε στον αέρα. Χτύπησε στους βράχους της Ακροπόλεως και εκτινάχτηκε. Το θυμάμαι, το βλέπω σαν να το βλέπω τώρα. Αυτό το πράγμα δεν πρόκειται να φύγει ποτές από τα μάτια μου, μόνο όταν πεθάνω».

Προφορική μαρτυρία καταθέτει ο μπόμπιρας Στ. Αρβανίτης που έχει ως εξής:
« Ήμουνα τότε επτά χρονών. Μέναμε ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Εκείνη την ημέρα στις 27 Απριλίου – μια μέρα ηλιόλουστη με καθαρότατο ουρανό – ο πατέρας μου είχε απαγορέψει και στον αδελφό μου και στη μητέρα μου να βγούνε από το σπίτι. Εγώ ήμουν στην ταράτσα, ήταν το πιο ψηλό σπίτι και έπαιζα με το αυτοκινητάκι μου. Ξαφνικά βλέπω ένα σώμα, μάλλον πρέπει νάταν τσολιάς, να πέφτει από την Ακρόπολη και να χτυπιέται στους βράχους. Κατέβηκα κάτω και το ανέφερα στον πατέρα μου, ο οποίος βέβαια μέσα στη σύγχυση τη στιγμή που μπαίναν οι Γερμανοί, κάπως δεν με
πίστεψε. Μετά δεκαπέντε μέρες έρχεται και μου λέει : ‘ Μικρέ, είχες δίκιο. Το είπε το BBC’.
Αλλά έχω και μια άλλη μαρτυρία να καταθέσω. Εμείς παίζαμε στο θέατρο του Διονύσου όλη την κατοχή. Και θυμάμαι ότι οι γείτονες το ξέρανε και αφήνανε εκεί στο βράχο κάτω από τη σπηλιά του Σωκράτη, ένα εικονισματάκι με ένα καντήλι και λέγανε «Για τον τσολιά που έπεσε με τη σημαία την ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί» ,


Αυτό σημάδεψε τη ζωή μου, Ήτανε κάτι το συγκλονιστικό. Μπορώ να πω δηλαδή ότι η αρχή της έννοιας » πατρίδα» δημιουργήθηκε μέσα μου σε πολύ μικρή ηλικία» .
Το 1994 το περιστατικό της θυσίας του Κ. Κουκίδη αναφέρεται σ’ επίσημη έκθεση του ΚΚΕ .
Και το 1990 στο Ριζορπάστη συνοψίζονται οι ενέργειες του Ναυπλιώτη για τη αποκατάσταση της μνήμης του Κουκίδη .
Μερικοί ιστορικοί ερευνητές, χωρίς να απορρίπτουν τελεσίδικα την κυκλοφορούσα φήμη περί Κ. Κουκίδη ως ιστορικού γεγονότος, είναι επιφυλακτικοί ως προς την υπαρκτή πράξη του ηρωϊκού συμβάντος του αυτοθυσιασθέντος φρουρού της Ακρόπολης.
Παρουσιάστηκαν όμως και φωνές που ούτε καν ακούσανε έστω και ψίθυρο περί Κουκίδη, όταν η Αθήνα βούιζε γι’ αυτό το ηρωικό γεγονός. Φαίνεται ότι θάταν βαρύτατο πάπλωμα που τους πλάκωνε.
Στις 27 Μαΐου 2006 τελέστηκε Μνημόσυνο για τον Κ. Κουκίδη στον ναό του Αγ. Νικολάου στην Αθήνα.

Κλείνω με την προβολή του ποιήματος του Ευσκίου Πεύκη .

«Σαν μπήκαν στην Αθήνα των Γερμανών τα στίφη,
βρήκαν κλειστές τις πόρτες, τις στράτες αδειανές.
Φωλιάζοντας ο πόνος εις των Ρωμιών τα στήθη,
Εβούβανε τις γλώσσες, έπνιξε τις φωνές,
Μα η Γαλανή Παντιέρα επάνω στον ιστό της
ψηλά στον Παρθενώνα
μ’ ένα τσολιά λεβέντη, φρουρόν εις το πλευρό της
κυμάτιζεν ακόμα!
Στον ιερό το χώρο της δόξας της παλιάς
με τ’ όπλον εις τον ώμο βημάτιζε ο τσολιάς
κι εκεί μες στα συντρίμμια των δοξαστών μαρμάρων
τoύπαν πως η Ελλάδα
βρίσκεται Τώρα σκλάβα
στα χέρια των βαρβάρων!
Των Ούνων η αντάρα στην ακοή του φθάνει,
δαγκώνοντας τα χείλη. γονάτισε στη γη
μπροστά εις την Σημαία κι ωρκίσθη «να πεθάνη,
αν από τον ιστό της εκείνη κατεβή.’
Σαν τέλειωσε τον όρκο επρόβαλε από πέρα
Ούνος επιλοχίας και δίνει προσταγή:
Τσολιά, τη Γαλανή σου, κατέβασε, Παντιέρα, Η Σβάστικα του Φύρερ επάνω ν’ ανεβή …
Εις του φρουρού τα στήθη σα νάμπηξε μαχαίρι,
μ’ αγριεμένο μάτι κοιτά το Γερμανό
και με θυμό του λέει : – Με το δικό μου χέρι,
των Σημαιών τ’ αστέρι
εγώ δεν κατεβάζω από τον ουρανό …!
Τη Γαλανή Παντιέρα κατέβασαν οι ξένοι
κι ο τσολιάς την παίρνει με δάκρυ, με λυγμό,
σκύβει και τη φιλάει, τριγύρω του τη δένει
και πέφτει στο γκρεμό!
Την ώρα αυτή φωνάζει η ΑΘηνά από πέρα:
– Γενναίο παλικάρι, στο όρκο σου πιστό,
τώρα γλυκοκοιμήσου, γρήγορα θάρθη η μέρα,
τη Γαλανή Παντιέρα
και πάλι ν’ ανεβάσης σε πιο ψηλόν ιστό !».

Πηγές:
1. Μαρτυρίες 41 – 44 : Χατζηπατέρα – Φαφαλιού .
2. Επιστολή _Μαν. Ναυπλιώτη.
3. Ο φρουρός της Γαλανόλευκης .
4. Εφημερίδα Dai1y – Mail
5. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθoς : Τ. Γιαvνoύδη.
6. Ήρωες και προδότες στην κατοχική Ελλάδα του Τ. Κοντογιαννίδη.
7. La Crece an Combat : Κ. Λοβέρδου .

Χαρ. Ρούπας

Πηγή: hellas-now.com

Τα πιστολια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ήταν η μεγαλύτερη σε εύρος και η πιο αιματηρή σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν και καμία γωνιά του πλανήτη δεν γλίτωσε την καταστροφή, τη φωτιά και το θάνατο που άφησε στο πέρασμά του ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρότι σε αυτόν τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία τεχνολογικώς προηγμένα όπλα, δεν απουσίαζαν από τις σώμα με σώμα μάχες τα πιστόλια που χρησιμοποιούνταν σε κλειστούς κυρίως χώρους.
Πρόκειται για όπλα που καθόρισαν την εικονογραφία ενός παγκόσμιου πολέμου, στις πόλεις της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Δείτε παρακάτω την απόλυτη σύγκριση και την ανατομία των πιστολιών που χρησιμοποιήθηκαν από τους στρατιώτες που εντάχθηκαν στις δυνάμεις των αντικρουόμενων συμμάχων. Τα όπλα αυτά θεωρούνται σήμερα ιστορικά κειμήλια που μας θυμίζουν την καταστροφή που συνοδεύει την χρονική τους ύπαρξη όταν και έκαναν την εμφάνιση τους στις μάχες. Τα περισσότερα, αποτελούσαν τον προσωπικό εξοπλισμό των αξιωματικών.

Κίνα

M1900 (Browning Model 1900) 

Το 1900 σχεδιάστηκε το πιστόλο Μ-1900 από τον Αμερικανό John Moses Browning, το οποίο κατασκευάσθηκε από την Βελγική εταιρία Fabrique Nationale Herstal d’ Armes de Guerre με διαμέτρημα7,65 mm (0,32 A.C.P.).

Το 1920 οι Κινέζοι αντέγραψαν αρχικά το σχέδιο του όπλου και δη

μιούργησαν στην πορεία το M1900 που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στον Β΄Π. Πόλεμο. 

Ιαπωνία

Nambu Type 14

Το πιστόλι των Γιαπωνέζων Αξιωματικών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. θεωρείται το χειρότερο υπηρεσιακό πιστόλι που κατασκευάστηκε ποτέ. Ίσως και το ασχημότερο. Το διαμέτρημα του ήταν 8 mm.

Τα συγκεκριμένα πιστόλια αντιμετώπισαν πολλαπλά προβλήματα καθώς πάθαιναν συχνά «εμπλοκή» ενώ η ακρίβεια τους στην στόχευση, ήταν εντελώς αμφίβολη.

Αντικαταστάθηκαν από το Type 94 κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

 
Γαλλία

Modèle 1935 A.

Το όπλο σχεδιάστηκε βάσει του Αμερικανικού M1911. Κατασκευάστηκε το 1935 και η παραγωγή του ήταν πολύ αργή με αποτέλεσμα τα σημερινά «κομμάτια» του που έχουν απομείνει, να είναι μεγάλης συλλεκτικής αξίας.

Αντίγραφα του υιοθετήθηκαν και από τις γερμανικές δυνάμεις και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1950.

Διαμέτρημα: 7,65 mm, βάρος 730 kgr και μήκος 188 mm. 

Γερμανία

Walther Pistole 38

Πιστόλι που σχεδιάστηκε για αν αντικαταστήσει το γνωστό, αλλά παλιό, Luger P08. Το P38 φτιάχτηκε για να είναι εύκολο και ασφαλές στην χρήση, αλλά ταυτόχρονα διατήρησε πολλά χαρακτηριστικά του P08. Αρχικά προτάθηκε το 1938 και έγινε αποδεκτό από τον Γερμανικό στρατό το 1940.

Επειδή το P38 επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί από μεγάλο αριθμό στρατιωτών, η παραγωγή του όπλου επεκτάθηκε πέρα από τις εγκαταστάσεις της Walther.

Η πρόβλεψη ήταν να χρησιμοποιεί τη σφαίρα 9mm Parabellum, ενώ κατασκευάστηκαν μερικά κατάλληλα πιστόλια για τις σφαίρες 7.65x21mm Parabellum, .45 ACP και .38 Super.

Η παραγωγή του P38 ξεκίνησε το 1938, διακόπηκε το 1945 και ξαναξεκίνησε το 1957 από την Walther. Ο λόγος που ξεκίνησε η παραγωγή του όπλου για δεύτερη φορά ήταν για να παρέχει η Walther όπλα στη Δυτική Γερμανία, η οποία επιθυμούσε να ανοικοδομήσει τις στρατωτικές της μονάδες.

Τα πρώτα P38 παραδόθηκαν τον Ιούνιο του 1957.

Έτσι, λοιπόν, από το 1957 μέχρι το 1963, το Walther ήταν το κύριο όπλο του Γερμανικού στρατού. 

ΗΠΑ
Colt Model 1911A1

Το Colt. M1911 ή απλά M1911 είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο επιτυχημένα πιστόλια του 20ου αιώνα. Σχεδιάστηκε από τον γνωστό κατασκευή όπλων John Browning, ο οποίος σχεδίασε το M1911 με βάση το Model 1900, ένα άλλο μοντέλο που είχε σχεδιάσει ο ίδιος.

Το 1905, το Colt. M1911 ήταν ήδη έτοιμο για χρήση, οπότε το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα συμβόλαιο με την κυβέρνηση και τον στρατό, ώστε να ξεκινήσει η μαζική παραγωγή και χρήση του.

Ωστόσο, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις εταιρείες όπλων ήταν ιδιαίτερα σκληρός εκείνη την περίοδο, οπότε 1907 έγινε δοκιμές σε διάφορα μοντέλα για να αναδειχτεί το καλύτερο πιστόλι. Το Colt ικανοποιούσε τις απαιτήσεις της κυβέρνησης και πέρασε όλες τις δοκιμασίες.

Τελικά, το 1911 τέθηκε σε υπηρεσία. Πρόκειται για ένα ημι-αυτόματο όπλο που σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιεί τη σφαίρα .45 ACP, ιδιαίτερα δημοφιλής στα όπλα της Colt.

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή κατά την διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, υπέστη ορισμένες μικρές τροποποιήσεις στον μηχανισμό λειτουργίας, γεγονός που οδήγησε το 1926 σε ένα νέο μοντέλο, το M1911A1.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα δημοφιλές όπλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για περίπου 70 χρόνια από τον Αμερικανικό στρατό.

Ιταλία
Beretta Modello 1934


Εξέλιξη του μοντέλου του 1923 με διάμετρο κάννης, 9 mm. Οι Ιταλοί σχεδιαστές εμπνεύστηκαν από τη σειρά των γερμανικών Walther PP και προσπάθησαν να κάνουν την Beretta τους πιο ελαφριά. Το όπλο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές μιας και ήταν πολύ μικρό. Το βάρος του ήταν 660 γραμμάρια και το συνολικό του μήκος 152 mm.












Ρωσία
Tula-Tokarev Obraztsa 1933


Ημιαυτόματο πιστόλι που βασίστηκε και αυτό σε μεγάλο βαθμό στο γερμανικό όπλο Walther PP που χρησιμοποιήθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη λήξη του πολέμου το ΤΤ-33 αντικατέστησε πλήρως το περίστροφο NAGANT.
Το όπλο εξήχθη σε πολλές πρώην κομμουνιστικές χώρες,ενώ αρκετές από αυτές μετά την παύση της παραγωγής του από την ΕΣΣΔ κατασκεύασαν τις αντίστοιχες εγχώριες εκδόσεις.
Έτσι η Κίνα παρήγαγε το TYPE 54, η Γιουγκοσλαβία το M57, και η Ουγγαρία το Μ48. Το ΤΤR3 και TTR4 αποτελούν ιδιαίτερα σπάνιες εκδόσεις του ΤΤ-33,με το πρώτο να βάλλει το φυσίγγιο 0,22 in LR και το δεύτερο να φέρει μακρύτερη κάννη και ρυθμιζόμενα σκοπευτικά.
Το διαμέτρημα του ήταν 7,62 mm.



Βρετανία
Webley Revolver Mark IV

Το Webley ήταν ένα ιδιαιτέρως ακριβές πιστόλι. Περίπου 500.000 MkIV κατασκευάστηκαν μέχρι την ήττα των Γερμανών στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επίσηµη ονοµασία τους ήταν «περίστροφο Νο 2, Mk IV» και θεωρούνταν όµοια µε τα περίστροφα Νο2.
Το περίστροφο Webley MkIV άρχισε να κατασκευάζεται το 1927 µε σκοπό τη συµµετοχή του σε διαγωνισµό του Βρετανικού Στρατού, στον οποίο τελικά επελέγη το περίστροφο Enfield. Έτσι, το Webley MkIV διατέθηκε στο ελεύθερο εµπόριο και στην αγορά του εξωτερικού.
Οι αυξηµένες ανάγκες που προέκυψαν κατά το Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, οδήγησαν τη Βρετανική Κυβέρνηση στην αγορά 100.000 περιστρόφων του τύπου, τα οποία παρέµειναν σε υπηρεσία στο Βρετανικό Στρατό µέχρι το 1956.
Φυσίγγιο: .38 in British Service, μήκος 266 mm και βάρος 0,735 kgr.



centralnews.gr 

Η ιστορία του Αυστραλού στρατιώτη και της ελληνικής σημαίας - Την προστάτευσε για να μην πέσει στα χέρια των ναζί, έγινε το φυλαχτό του

Στις εμπόλεμες ζώνες οι στρατιώτες αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση με τη σημαία της πατρίδας τους, της δίδουν διάσταση πέρα και πάνω από το δικό τους διαμέτρημα, σε πλείστες περιπτώσεις δεν διστάζουν να πεθάνουν κρατώντας την στην αγκαλιά τους προκειμένου να μην πέσει σε χέρια που δεν θα την σεβαστούν. 

 Στις εγκαταστάσεις της νέας Κοβενταρείου Βιβλιοθήκης Κοζάνης, στον χώρο του υπογείου όπου ξεναγήθηκε το ΑΠΕ-ΜΠΕ και φυλάσσονται οι θησαυροί, τα κειμήλια, τα παλαίτυπα, οι χάρτες και οι γκραβούρες που χρονολογούνται από το 14ο αιώνα, ξεχωριστή θέση έχει μια ελληνική σημαία που κατά τη διάρκεια της εισβολής των Ναζί στην Κοζάνηβρισκόταν στο Βαλταδώρειο Γυμνάσιο της πόλης αλλά στη συνέχεια εξαφανίσθηκε χωρίς να ξέρει κανείς κάτι.

Χρειάστηκε να περάσουν 19 χρόνια για να μαθευτεί τι απέγινε το εθνικό μας σύμβολο από τον άνθρωπο που το χάραμα της 13ης Απριλίου 1941 την έβαλε στο σάκο του προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών.

Η σημαία περιπλανήθηκε μαζί με τον κάτοχό της σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, από την ελληνική ύπαιθρο, στο Κρητικό και Λιβυκό Πέλαγος έως και τον Ειρηνικό Ωκεανό.  

Πρόκειται για τον στρατιώτη Reginal Tresise της 6ης Μεραρχίας του Αυστραλιανού εκστρατευτικού σώματος, όπου τον Απρίλιο του 1941 έλαβε μέρος στη μάχη του Κλειδιού στο Αμύνταιο Φλώρινας και κατά τη διάρκεια της οπισθοχώρησης έμεινε για λίγες ώρες ξεκούρασης στο βομβαρδισμένο σχολείο της Κοζάνης.

Ο νεαρός στρατιώτης είχε τη σημαία πάντα μαζί του, δεν την αποχωρίστηκε ποτέ, ακόμη και στις πιο αιματηρές μάχες που χρειάστηκε να δώσει έως το τέλος του πολέμου.

Η ιστορία του Αυστραλού στρατιώτη και της ελληνικής σημαίας

Ο Ρeginal Tresise με την Μεραρχία του φτάνουν στις 5 Απριλίου στον Πειραιά από το συμμαχικό Μέτωπο της Αιγύπτου και οδικώς μεταφέρεται στο μέτωπο της Φλώρινας.

Οι επιθέσεις των Ναζί ξεκίνησαν από το μεσημέρι της 11ης Απριλίου αλλά η κύρια γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 12 Απριλίου όπου και με τη βοήθεια της ελαφριάς χιονόπτωσης οι επιτιθέμενοι κατάφεραν να αποκτήσουν πλεονέκτημα. Αργά το απόγευμα η συμμαχική διοίκηση αντιλαμβανόμενη ότι δεν μπορεί να ανακόψει την δύναμη των Ναζί, δίνει το σήμα της υποχώρησης. Οι Αυστραλοί που έχουν δεχθεί τον κύριο όγκο της Γερμανικής επίθεσης θα αφήσουν και τους περισσοτέρους νεκρούς στο πεδίο της μάχης.

Ο νεαρός Ρeginal Tresise με ορισμένους συναδέλφους του κατά την οπισθοχώρηση κατασκηνώνουν για λίγες ώρες στο Βαλταδώρειο Γυμνάσιο. Όπως αναφέρει, το σχολείο είναι διώροφο και έχει βομβαρδιστεί από τους Ναζί «το άγαλμα προ της εισόδου του σχολείου έχει ανατιναχθεί. Στο ισόγειο του σχολείου ανάμεσα στην σκόνη, στις πέτρες του μικρού δωματίου βρίσκεται και μια σημαία από μετάξι με κρόσσια και κορδόνι».

Ο στρατιώτης εντυπωσιάζεται από την εικόνα που αντικρίζει, το σχήμα και το χρώμα της σημαίας. Προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των ναζί που προελαύνουν προς την πόλη, αποφασίζει να την πάρει μαζί του. «Φαινόταν τόσο περήφανη, προκλητική και αλύγιστη στην σκόνη και την ακαταστασία του πολέμου. Την έβγαλα από το κοντάρι, την τοποθέτησα στο σάκο μου. Με την ιδέα να μην παραδοθεί ένα τέτοιο έμβλημα στους Γερμανούς όπου θα την έστελναν στην πατρίδα τους ως αναμνηστικό».

Οπισθοχωρώντας ανατινάζουν τη γέφυρα του Αλιάκμονα στα Σέρβια σε μια προσπάθεια να καθυστερήσουν την προέλαση των Γερμανών στον Νότο. Στις 28 Απριλίου μαζί με τους υπόλοιπους άντρες της Μεραρχίας του από την περιοχή της Μονεμβασιάς επιβιβάζεται σε βρετανικό αντιτορπιλικό με προορισμό την Κρήτη. Έκτοτε έως το τέλος του πολέμου η ελληνική σημαία του Βαλταδώρειου Γυμνασίου θα βρίσκεται στον σάκο του και δεν θα την αποχωριστεί ποτέ. 

Στην Κρήτη οι μάχες που ακολούθησαν ήταν μάλλον οι πιο σκληρές του πολέμου. Ο νεαρός Αυστραλός περιγράφει με εντελώς λιτό λόγο την κόλαση που έζησε από την οποία βγήκε σώος μαζί με το φυλαχτό του, ενώ άλλοι συμπολεμιστές του, πέθαναν ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι.

«Ο πόλεμος στην Κρήτη ήταν σφοδρότερος όσο ποτέ. Εκεί έχασα τα πάντα, αλλά κράτησα την ελληνική σημαία, δένοντας της γύρω από το σώμα μου να με ζεσταίνει. Το μόνο πράγμα με το οποίο εξήλθα της Κρήτης ήταν η σημαία και η ζωή μου».

Η σημαία για τον Tresise είναι το φυλαχτό του, το γούρι, το ιερό σύμβολο μιας πατρίδας που έδωσε σκληρή μάχη απέναντι στους ναζί, πιστεύει ακράδαντα ότι του έφερε τύχη και τον κράτησε στη ζωή. Όσοι τα κατάφεραν, πέρασαν στην Αίγυπτο, διέσχισαν τη Συρία και την Ιορδανία με κατεύθυνση τον Κόλπο για να τους παραλάβουν τα πλοία των συμμάχων να τους μεταφέρουν στην πατρίδα. Η σημαία είναι ό,τι πιο προσωπικό αντικείμενο του έχει απομείνει. Στα σύνορα Τουρκίας Συρίας οι συνοριοφύλακες Τούρκοι όταν μαθαίνουν την ιστορία της του ζητούν να την αγοράσουν. «Από την Αίγυπτο περάσαμε στην Παλαιστίνη και από κει στο Γαλλικό τομέα της Συρίας. Έδειξα τη σημαία στους Τούρκους στρατιώτες στα τουρκοσυαριανα σύνορα και τους διηγήθηκα την ιστορία της. Ήθελαν να την αγοράσουν, αλλά αρνήθηκα».

Ο Reginald Tresise μετά από ταξίδι ζωής θα βρεθεί πίσω στην πατρίδα. Αλλά τα βάσανα του δεν λένε να τελειώσουν. Ο Ειρηνικός Ωκεανός φλέγεται, γίνονται πολύνεκρες μάχες με τους Ιάπωνες τόσο στη θάλασσα όσοι και στον αέρα, στο μεγαλύτερο μέρος του Ωκεανού, ενώ ό,τι έχει απομείνει από την 6η Μεραρχία του αυστραλιανού εκστρατευτικού σώματος με ειδική εκπαίδευση ετοιμάζεται για αποστολή στη νήσο Νέα Γουινέα Παπούα. Ο νεαρός στρατιώτης λίγο πριν το τέλος του 1941 θα βρεθεί στο νησί. Μαζί του έχει πάντα το γούρι ζωής του σε μια από τις πιο φονικές μάχες του Ειρηνικού, όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής ήταν ασήμαντη. «Αυτή η ελληνική σημαία ήταν το έμβλημα της καλής μου τύχης και την έφερα καθ'όλη την διάρκεια του αγώνα στον Ειρηνικό Ωκεανό» σημειώνει ο νεαρός στρατιώτης.

Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και πρόεδρος της ΚΔΒΚ Παναγιώτης Δημόπουλος ανέφερε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι η συγκεκριμένη σημαία «έχει πάνω της τον πόλεμο, την αλμύρα του Λυβικού πελάγους και του Ειρηνικού Ωκεανού, τον ιδρώτα και την αγωνία της μάχης, από έναν άνθρωπο που δεν είναι Έλληνας, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι είναι περισσότερο από όλους μας». Πρόσθεσε δε, ότι μαζί με άλλα κειμήλια της βιβλιοθήκης, «θα αποτελούν σημαντικό μέρος της μόνιμης μουσειακής συλλογής που θα εκτεθεί στο νέο μουσείο της Βιβλιοθήκης όπου ολοκληρώνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα». 

Η αν. προϊσταμένη των Αρχείων, Μουσείων και Πινακοθηκών της Κοβενταρείου Βιβλιοθήκης Κοζάνης Ελένη Μαργαρίτη, ανοίγει για το ΑΠΕ-ΜΠΕ τον φάκελο του τεκμηρίου και με προσεκτικό τρόπο αφήνει στο τραπέζι την πάνινη συσκευασία στην οποία έως και σήμερα φυλάσσεται η σημαία που έφθασε στην Κοζάνη από τη Μελβούρνη Αυστραλίας με παραλήπτη τον τότε δήμαρχο Κοζάνης Βασίλειο Ματιάκη. Επίσης, τη χειρόγραφη λιτή επιστολή του προς τον δήμαρχο, ένα στρατιωτικό καπέλο που προέρχεται από τα προσωπικά του αντικείμενα.

«Επιθυμώ να επιστρέψω αυτήν την περήφανη σημαία στο παλιό της σχολείο διότι οι εικοσάρηδες άνδρες και γυναίκες που ήταν τότε παιδιά κατά τις δύσκολες εκείνες ημέρες, πρέπει να γνωρίσουν αυτήν τη σημαία», σημειώνει τον Ιούνιο του 1959 στην επιστολή του. 

real.gr

Αποστολή αυτοκτονίας – Οι Ranger “επαναλαμβάνουν” 75 χρόνια μετά την κατάληψη του υψώματος Pointe du Hoc στη Νορμανδία

Μια μέρα πρίν από τις εορταστικές εκδηλώσεις για την D Day, μέλη του 75^ουΣυντάγματος Ranger εκτέλεσαν αναρρίχηση στα βράχια της ακτής που βρίσκεται στο Pointe du Hoc στη Νορμανδία για να τιμήσουν τη μνήμη των 135 συναδέλφων τους από τα 2^ο και 5^ο Τάγματα Ranger που σκοτώθηκαν στην επιχείρηση κατάληψης θέσεων πυροβολαρχίας του Γερμανικού Στρατού.

Στο μέσον της απόστασης μεταξύ των προσδιορισμένων ακτών απόβασης “Omaha” και “Utah” Beach, δεσπόζει το ύψωμα του Pointe du Hoc. Πρόκειται στην ουσία για έναν κάθετο βράχο 30 μέτρων, στην κορυφή του οποίου, το Φεβρουάριο του 1944 τοποθετήθηκε μια επάκτια γερμανική πυροβολαρχία με 6 πυροβόλα των 155 mm. Το προσωπικό που επάνδρωνε τα πυροβόλα ανήκε στην 2η Πυροβολαρχία του Σώματος Επακτίου Πυροβολικού.

Οι Ranger του Αμερικανικού Στρατού επέστρεψαν στο σημείο που έδωσαν μια από τις πιο θρυλικές μάχες στην ιστορία τους, για να τιμήσουν την 75^η επέτειο της ημέρας που οι συμμαχικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Νορμανδία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ανέβηκαν στα ίδια βράχια που οι προκάτοχοί τους σκαρφάλωσαν το πρωινό της 6^ης Ιουνίου 1944, όταν η D Day βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, αλλάζοντας τη ροή του πολέμου και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Πολλοί δε εξ αυτών φορούσαν αυθεντικές στολές της περιόδου, δίνοντας με αυτό τον τρόπο μια άριστη εικόνα του πνεύματος μονάδος και της συνέχειας της παράδοσης που άφησαν οι μαχητές της D Day στους σημερινούς Ranger.

Οι Ranger που συμμετείχαν στην φετινή αναπαράσταση, είχαν βέβαια την πολυτέλεια της -σχετικά προσιτής- αναρρίχησης με ειδική διάταξη ιμάντων που διευκολύνει πολύ το εγχείρημα. Οι άνδρες που εκτέλεσαν την επιχείρηση πριν από 75 χρόνια, δεν είχαν τίποτα περισσότερο από ένα χοντρό σχοινί “μανίλας” με κόμπους, από το οποίο, με το πρώτο λάθος ακολουθούσε η πτώση και ο βέβαιος θάνατος. Και όλα αυτά υπό εχθρικά πυρά!

Ο ίδιος ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν είχε περιγράψει το κίνδυνο και τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι Ranger σε ομιλία του πριν από 35 ολόκληρα χρόνια, το 1984 στην επέτειο συμπλήρωσης 40 χρόνων από την απόβαση στη Νορμανδία με τα εξής λόγια που αναγνώστηκαν και πάλι φέτος:

«Οι Ranger κοίταξαν ψηλά και είδαν τους στρατιώτες του εχθρού στην κορυφή των βράχων να τους πυροβολούν με πολυβόλα ενώ ταυτόχρονα έριχναν χειροβομβίδες. Και τότε οι Αμερικανοί Ranger ξεκίνησαν την αναρρίχηση στα βράχια του Pointe du Hoc.

Όταν ένας Ranger έπεφτε, ένας άλλος έπαιρνε τη θέση του. Όταν κοβόταν ένα σχοινί, οι Ranger άρπαζαν ένα άλλο και συνέχιζαν να ανεβαίνουν. Αναρριχήθηκαν, ανταπέδωσαν τα πυρά και κράτησαν τις θέσεις τους. Σύντομα ένας ένας οι Ranger κατάφεραν να βρεθούν στην κορυφή! Κατέλαβαν το ύψωμα και το έδαφος πίσω από τη κορυφή του γκρεμού. Από εκεί ακριβώςξεκίνησε η ανακατάληψη της ευρωπαϊκής ηπείρου».  

Οι φωτογραφίες από την αναπαράσταση της κατάληψης, δίνουν μια καλή ιδέα για την πρόκληση του εγχειρήματος που αντιμετώπισαν οι Ranger. Αν προσθέσουμε και τα φονικά πυρά των Γερμανών, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι κάθε ένας από τους άνδρες που πολέμησαν εκεί, κυριολεκτικά αψήφησαν το θάνατο με απαράμιλλο θάρρος.

Το παράδειγμά τους αποτελεί γνήσιο δείγμα καταδρομικής επιχείρησης που εμπνέει τις σύγχρονες γενιές Ranger, που κάθε χρόνο τιμούν την μνήμη της θυσίας των συναδέλφων τους. Εφέτος, περισσότεροι από 1.300 άνδρες και γυναίκες των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, μαζί με 950 στελέχη προερχόμενα από τις ένοπλες δυνάμεις χωρών της Ευρώπης και του Καναδά, συγκεντρώθηκαν στην Βορειοδυτική Γαλλία για τον εορτασμό της 75^ηςεπετείου της απόβασης στην Νορμανδία.

Doureios.gr

Οχυρά Ρούπελ: Η μάχη “ζωντανεύει” ξανά την Κυριακή

 Το ραντεβού για την πολεμική αναμέτρηση έχει οριστεί για την ερχόμενη Κυριακή. Κινητικότητα επικρατεί στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, το ελληνικό και το γερμανικό. Οι στρατιώτες πηγαινοέρχονται, ετοιμάζουν τα όπλα τους, τοποθετούν τα άρματα στη σωστή θέση και ελέγχουν την επάρκεια των πυρομαχικών. Όλοι γνωρίζουν πια ότι σε λίγες ώρες η περιοχή θα συγκλονιστεί από εκρήξεις, μάχες και αεροπορικούς βομβαρδισμούς, σε μια προσπάθεια των Γερμανών να καταλάβουν το οχυρό – σύμβολο στο Ρούπελ των Σερρών, στις στιγμές του ηρωισμού και της αυτοθυσίας άλλων οχυρών της “Γραμμής Μεταξά”.

Η αντίσταση όμως θα είναι ισχυρή και λίγο αργότερα, ο εχθρός θα μετακινηθεί στα δυτικά, ώστε να προσπαθήσει να εισέλθει στα στενά του Στρυμόνα. Η εισβολή τελικά θα γίνει μέσω της κοιλάδας του Αξιού και τα γερμανικά στρατεύματα θα φτάσουν στη Θεσσαλονίκη. Είναι τότε που Γερμανός αξιωματικός – αγγελιοφόρος θα επισκεφθεί τον διοικητή του ελληνικού σώματος, Γιώργο Δουράτσο, στο Ρούπελ για να του ζητήσει την παράδοση των οχυρών. Η απάντηση θα είναι αποστομωτική: “τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται”. Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης θα αποφασιστεί η παύση των εχθροπραξιών και οι εισβολείς θα αποδώσουν τιμή στη φρουρά του Ρούπελ που θα αποχωρήσει αήττητη.

Τα παραπάνω προβλέπει το σενάριο της αναπαράστασης των ιστορικών γεγονότων της μάχης του οχυρού του Ρούπελ από τις 6 έως τις 9 Απριλίου του 1941, η οποία θα γίνει φέτος για τρίτη χρονιά στην περιοχή, μπροστά στα μάτια των θεατών, σε μια προσπάθεια διατήρησης της ιστορικής μνήμης και προώθησης του ιστορικού τουρισμού. Εκτός όμως από το κεντρικό δρώμενο της αναπαράστασης, στην οποία θα λάβουν μέρος 50 αναβιωτές από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, οι επισκέπτες του κορυφαίου φεστιβάλ αναβίωσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 12 και 13 Μαΐου, θα έχουν την ευκαιρία να μπουν στα δύο στρατόπεδα που θα στηθούν, να φωτογραφηθούν στις στρατιωτικές σκηνές, να κρατήσουν στα χέρια τους τα όπλα,να έχουν μια πραγματική αίσθηση του χώρου όπου διαδραματίστηκαν τα ιστορικά γεγονότα.

Επιπλέον, θα ταξιδέψουν στο χρόνο σε μια παρέλαση οχημάτων του Συλλόγου Ιστορικών Στρατιωτικών Οχημάτων, που θα γίνει στις 6 το απόγευμα του ερχόμενου Σαββάτου στην Κεντρική Πλατεία Σιδηροκάστρου, αλλά και στη χοροεσπερίδα της δεκαετίας του ’40, που θα λάβει χώρα αμέσως μετά στη Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Σιδηροκάστρου, με χορούς, σκηνικό αλλά και ρούχα εποχής.

Π. Καρβουνόπουλος
militaire.gr 

Η μάχη της ΙΙΙ Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας σαν σήμερα το 1944 στο Ριμινι

Σαν σήμερα το 1944 η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, μετά από σκληρή μάχη με τους Γερμανούς, εισέρχεται στο Ρίμινι της Ιταλίας και υψώνει την ελληνική σημαία την ηδεία ώρα που αυτή που υποτίθεται ότι έδιωξαν τους Γερμανούς προετοίμαζαν τον συμμοριτοπόλεμος.Την αποστολή της καταλήψεις της πόλης του Ριμινι και του κομβικοτατου αεροδρομίου που αποτελούσαν μέρος της λεγόμενης Γοτθικής Γραμμής είχε αναλάβει η 1η Καναδική Μεραρχία. Η συμμαχική μεραρχία αποτελείτο από την 41η Ιλι Καναδων Δραγωνων,3η Καναδική Ταξιαρχία και την 3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία. Ενώ οι τις δυνάμεις του άξονα αποτελούσαν η 1η Μεραρχία Αλεξιπτωτιστών και η Μεραρχία Τουρκομανων. Οι δυνάμεις του άξονα αν και αποδεκατισμεκες πολέμησαν λυσσαλέα.

Η ιστορία σ΄ ένα αναλυτικό ιστορικό κείμενος γραμμένο από στρατιωτικό οπως το αναρτισε το militaire.gr.
Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ

Η Ελληνική εποποιία των πολέμων 1940-41 εναντίων των Ιταλών και Γερμανών έληξε στην ηπειρωτική Ελλάδα στις 20 Απριλίου 1941.Οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941 ,ενώ στη συνέχεια κατέλαβαν σε συνεργασία με τους Ιταλούς, την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα και μέχρι τις 8 Μαΐου τα νησιά του Αιγαίου και Ιονίου Πελάγους , εκτός από τη Κρήτη .

Η Ελλάδα , παρά το ότι υπέκυψε στρατιωτικά σε δύο ισχυρές Δυνάμεις του άξονα , διατήρησε αμείωτη την απόφαση της να συνεχίσει τον αγώνα. Έτσι ο Βασιλιάς και η Κυβέρνηση και στρατιωτικές δυνάμεις αναχώρησαν για την Κρήτη λίγες μέρες πριν την κατάληψη των Αθηνών. Όμως η δυσμενής εξέλιξη του αγώνα στην Κρήτη ανάγκασαν τη μεταφορά της Ελληνικής Κυβέρνησης στην Αίγυπτο χωρίς αυτό να σήμαινε και την διακοπή κάθε αντίστασης ενάντια στον κατακτητή στο εθνικό έδαφος. Αντίθετα , άρχισε αμέσως να αναπτύσσεται στα βουνά και στις πόλεις της κατεχόμενης Ελλάδας , από οργανωμένες ομάδες πατριωτών , ένα κίνημα εθνικής αντίστασης που με το χρόνο γιγαντώθηκε και συνεχίστηκε σε όλη τη κατοχική περίοδο. Παράλληλα στην Αίγυπτο συγκροτείτε ο Ελληνικός Στρατός Μέσης Ανατολής, Έλληνες αξιωματικοί και οπλίτες με τη δράση τους και τα πολεμικά κατορθώματα τους γράφουν λαμπρές σελίδες στην Ελληνική Ιστορία

Συγκρότηση της ΙΙΙ Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας και μετακίνηση της στο μέτωπο των επιχειρήσεων

Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης Εθνικής ενότητας, με την συμμετοχή όλων των κομμάτων ,με Πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου αποφασίστηκε στις 31 Μαΐου 1944 η ανασυγκρότηση των Ελληνικών μονάδων Μέσης Ανατολής(είχαν διαλυθεί μετά τα δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν μεταξύ Μαρτίου 1943 και Απριλίου 1944).

Έτσι οργανώθηκαν και άρχισαν να εκπαιδεύονται:

1. Η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία
2. Το ΙΙΙ Σύνταγμα πεδινού πυροβολικού
3. Ο Ιερός Λόχος ο οποίος ανεπτύχθη σε Σύνταγμα καταδρομών
4. Πέντε ειδικά τάγματα
5. Δύο λόχοι μεταφορών

Το πρώτο 5νθήμερο του Ιουνίου 1944 η ΙΙΙ Ορεινή Ταξιαρχία μεταφέρθηκε από την περιοχή Τομπρούκ στην Ισαρίγια Συρίας , έξω από την Βηρυτό.

Την 9η Ιουνίου 1944 ανατέθηκε στο Συνταγματάρχη (ΠΖ) Τσακαλώτο Θρασύβουλο η Διοίκηση της Ταξιαρχίας .

Την 19η Ιουνίου παραδόθηκε από τους Άγγλους ο οπλισμός της Ταξιαρχίας οπότε και άρχισε εντατικότατη εκπαίδευση στον ορεινό κυρίως πόλεμο στην περιοχή του Λιβάνου.

Την 5η Αυγούστου η Ταξιαρχία με συνολική δύναμη 3.377 άνδρες από τους οποίους οι 205 Αξιωματικοί και 89 Ανθυπασπιστές επιβιβάζεται στη Χάιφα στο Ολλανδικό υπερωκεάνιο «ΡΟΥΪΣ» .

Την 7η Αυγούστου απέπλευσε προς Τάραντα όπου αφίχθηκε την 11η Αυγούστου1944.

Την ίδια ημέρα ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ανήγγειλε από το ραδιόφωνο το γεγονός στη σκλαβωμένη Ελλάδα και απέστειλε το παρακάτω τηλεγράφημα στη Ταξιαρχία:

«Πάλλονται οι καρδίαι μας στο άγγελμα , ότι η κυανόλευκος κυματίζει στην Ιταλία, έναντι των κοινών εχθρών. Στην πορεία προς την δόξαν και την ελευθερίαν σας συνοδεύουν και αί προσδοκίαι του Έθνους».

Η Ταξιαρχία με την άφιξη της στο Τάραντα τέθηκε υπό τις διαταγές της 2ης Νεοζηλανδικής Μεραρχίας της 8ης Στρατιάς , με Διοικητή Μεραρχίας τον Στρατηγό Φραϋμπερ και στρατοπέδευσε 10 χιλιόμετρα Βόρεια του Τάραντα.

Την 19η Αυγούστου 1944 η Ταξιαρχία άρχισε να μετακινείται από Τάραντα προς Βορρά και αφού διήνυσε 650 χιλιόμετρα μέσα στο Ιταλικό έδαφος μέσω του δρομολογίου Τάραντας – Νικάντρο – Κανόζα – Σερλιόνα – Φότζια – Σπολέτο έφθασε στο Φολίνιο στις 26 Αυγούστου, όπου και στρατοπέδευσε.

Στις 30 Αυγούστου 1944 η Ταξιαρχία μετακινήθηκε στην περιοχή ΤΖΕΣΤ, όπου και στρατοπέδευσε και την 5η Σεπτεμβρίου μεταστάθμευσε στην περιοχή Σάντα Μαρία – Πιετραφίτα και τέθηκε υπό τις Διαταγές της 5ης Καναδικής Μεραρχίας ως εφεδρεία της.

Έτσι η Ταξιαρχία βρίσκεται πλέον απέναντι της περίφημης Γοτθικής Τοποθεσίας, η οποία είχε προπαρασκευασθεί από τους Γερμανούς το Σεπτέμβριο του 1943.

Η ισχυρή αυτή αμυντική τοποθεσία ξεκινούσε νότια του Αρνού Φλωρεντίας και Βόρεια των πόλεων Αρέτσο Άνω Τιβέρεως – Πέργκολας και Αγκούς και αναπτυσσόταν σε μέτωπο 450 χιλιομέτρων. Ήταν ισχυρότατα οργανωμένη με αντιαρματικές τάφρους, εκτεταμένα ναρκοπέδια, χαρακώματα, αμυντικά έργα, κατεχόταν δε από δύο Γερμανικές Στρατιές, τη δεκάτη (X) και δεκάτη τετάρτη (XIV), συνολικής δύναμης 28 Μεραρχιών μεταξύ των οποίων και δύο Ιταλικές, υπό τις Διαταγές του Στρατάρχη Κέσερλινγκ.

Οι αμυνόμενοι Γερμανοί διέθεταν επί πλέον όλμους εξάδυμους επί ειδικών αυτοκινήτων, γεγονός που τους επέτρεπε να συγκεντρώνουν ταχύτατα στα απειλούμενα σημεία 100-200 όλμους να εκτελούν σφοδρότατους βομβαρδισμούς και να απομακρύνονται ταχύτατα προς τα πίσω πριν το πυροβολικό και η συμμαχική Αεροπορία προλάβουν να επέμβουν.

Οι Γερμανοί λόγω της συντριπτικής Συμμαχικής υπεροχής πυροβολικού και αεροπορίας και των τρομακτικών και μεγάλης διάρκειας βομβαρδισμών που πραγματοποιούνταν από τους συμμάχους ,προς αποφυγή απωλειών τους ,είχαν μία αριστοτεχνική κατά πλάτος και βάθος αμυντική διάταξη από μικρονησίδες αντίστασης και φωλεάς πυροβόλων με μεγάλα μεταξύ τους διάκενα βαλλόμενα δραστικά εκατέρωθεν και επιτηρούμενα κατά την νύκτα με περίπολα.

Πυκνά ναρκοπέδια προ της τοποθεσίας συμπλήρωναν την αμυντική ισχύ τους.

Έτσι παρά την μειονεκτικότητα τους σε δύναμη διατηρούσαν αρκετές εφεδρείες για την συμπλήρωση των διάκενων όταν παρίστατο ανάγκη για εκτέλεση αντεπιθέσεως.

Έναντι των Γερμανικών Στρατιών βρίσκονταν η 8η Αγγλική Στρατιά ανατολικά , η 5η Αμερικανική Στρατιά συνολικής δύναμης 20 Μεραρχιών και 8 Ταξιαρχιών (μεταξύ των οποίων και η 3η Ε.Ο.Τ.) υπό τις διαταγές του Στρατάρχη Αλεξάντερ.

Οι συμμαχικές Μεραρχίες υπερτερούσαν των Γερμανικών σε δύναμη ανδρών , σε οπλισμό, σε άρματα Μάχης, Πυροβολικό, και προπαντός Αεροπορία, η οποία κυριαρχούσε στο πεδίο της μάχης και δεν επέτρεπε ιδίως κατά την ημέρα ουδεμία εμφάνιση Γερμανικού αεροπλάνου.



Επιχειρήσεις

Την νύκτα της 8ης προς 9ης Σεπτεμβρίου 1944 η Ταξιαρχία αντικατέστησε την 3η Καναδική Ταξιαρχία και ανέλαβε την ευθύνη της Αμυντικής αποστολής της. Η αντικατάσταση έγινε κάτω από δυσμενείς συνθήκες επειδή 12 Λόχοι της Καναδικής Ταξιαρχίας αντικαταστάθηκαν με 9 Ελληνικούς Λόχους και έτσι παρέμειναν μεγάλα διάκενα μεταξύ των σημείων στηρίγματος, ακόμη από τους 24 αντιαρματικούς πυραύλους που διέθετε η Ταξιαρχία της αφέθησαν μόνον 12. Σταθμός Διοικήσεως της ορίσθηκε η περιοχή Ριτσιόνε.

Την ίδια νύκτα οι Γερμανοί διαπιστώνοντας την αντικατάσταση των Συμμαχικών Δυνάμεων έπειτα από δίωρο προπαρασκευή Πυροβολικού και όλμων επετέθησαν κατά του 3ου Λόχου του 2ου Τάγματος το οποίο είχε Διοικητή τον Ταγματάρχη Τζαννετή .

Ο 3ος Λόχος απέκρουσε τους Γερμανούς και προκάλεσε σε αυτούς αρκετές απώλειες αλλά και ο Λόχος είχε τις πρώτες απώλειες, 9 νεκρούς και 21 τραυματίες.

Την νύκτα της 10ης Σεπτεμβρίου 1944 οι Γερμανοί επετέθησαν και πάλι κατά του 2ου Τάγματος που απέκρουσε την επίθεση και πάλι με επιτυχία και είχε απώλειες 2 νεκρούς και 10 τραυματίες ενώ το μεσημέρι της ίδιας ημέρας φονεύθηκε ο Διοικητής της 3ης Μοίρας Ταγματάρχης Στεφανάκης στο παρατηρητήριο του Συντάγματος Πυροβολικού.

Την νύκτα της 11ης-12ης Σεπτεμβρίου 1944 το τάγμα έστειλε περιπόλους προς ακριβή διαπίστωση της εχθρικής τοποθεσίας, επικείμενης της γενικής Επιθέσεως.

Μια περίπολος με δύναμη Διμοιρίας και επικεφαλή τον Υπολοχαγό Κόρκα Ιωάννη έφθασε σε απόσταση ολίγων μέτρων από τα εχθρικά χαρακώματα όπου δέχθηκε πυρά και χειροβομβίδες με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του Υπολοχαγού Κόρκα.

Την νύκτα της 13ης Σεπτεμβρίου 1944 νέοι περίπολοι διαπίστωσαν την ισχυρά κατοχή της Γραμμής Σαν Λορέντζο – Μοναλντίνι Μοντιτσέλι όπου δραστήρια οι Γερμανικές δυνάμεις συνέχιζαν την αμυντική τους οργάνωση.

Την 14 προς 15 Σεπτεμβρίου 1944 και ώρα 02:00 άρχισε η γενική επίθεση της Ταξιαρχίας με την υποστήριξη του 3ου Συντάγματος Πεδινού Πυροβολικού και όλμων με τα τρία τάγματα της επί των κατευθύνσεων:

1ο Τάγμα ΜΟΝΤΙΤΣΕΛΙ με Δκτή τον Ταγματάρχη Καραβία Ιωάννη
2ο Τάγμα ΜΟΝΑΛΝΤΙΝΙ με Δκτή τον Ταγματάρχη Τζαννετή Σοφοκλή
3ουΤάγμα ΜΠΑΤΑΡΙΑ με Δκτή τον Ταγματάρχη Λουτεράκη Ανδρέα.

και παρά την πείσμονα Γερμανική αντίσταση κατέλαβαν τους αντικειμενικούς σκοπούς που είχαν καθοριστεί από την 5η Καναδική Μεραρχία.

Από 15ης μέχρι και 19ης Σεπτεμβρίου 1944 η Ταξιαρχία ενισχύθηκε με 16 Αγγλικά άρματα και συνέχισε την προς Βορρά επίθεση της και αφού πέρασε τον ποταμό ΜΑΡΑΝΟ κατέλαβε το ΚΑΖΑΛΕΚΙΟ, το Αεροδρόμιο του ΡΙΜΙΝΙ και το ΜΙΡΑΜΑΡΕ συλλαμβάνουσα γύρω στους 108 Γερμανούς αιχμαλώτους.

Την 19η Σεπτεμβρίου 1944 συνεχίζουσα την επίθεση της κατά της πόλης του ΡΙΜΙΝΙ, καθηλώθηκε την 16:00 ώρα προ της Νότιας παρυφής της πόλης ισχυρά οργανωμένης με την παρακάτω διάταξη:

2ο Τάγμα δεξιά μέχρι την παραλία
3ο Τάγμα αριστερά εν συνδυασμό με την 3η Καναδική Ταξιαρχία
Το 1ο Τάγμα παρέμεινε εφεδρεία της Ταξιαρχίας

Σταθμός Δ/σεως Ταξιαρχίας ΜΙΡΑΜΑΡΕ

Το 2ο Τάγμα συνεχίζοντας τάχιστα την κίνησή του έφθασε στη Βόρεια παρυφή της πόλης στο ποταμό ΜΑΡΕΚΙΑ που δεν μπόρεσε όμως να τον περάσει λόγω καταστροφής των γεφυρών από τους Γερμανών και εξαιτίας των πυκνών πυρών που δέχονταν από την απέναντι οχυρωμένη όχθη, έτσι δεν κατόρθωσε να προχωρήσει Βορειότερα.

Την 20η Σεπτεμβρίου 1944 συνεχίσθηκε η επίθεση με την ίδια διάταξη και την 18:00 ώρα, καταλήφθηκε η Νότια παρυφή της πόλης του ΡΙΜΙΝΙ.

Ο Διοικητής της Ταξιαρχίας Συνταγματάρχης Τσακαλώτος διέταξε να εκτελούνται όλη την διάρκεια της νύκτας πυκνοί περίπολοι ώστε να τηρήσουν στενή επαφή με τον εχθρό για να διαπιστώσουν έγκαιρα τυχόν σύμπτυξη των Γερμανών και σε καταφατική περίπτωση να προωθηθούν τάχιστα προς το Κέντρο της πόλης του ΡΙΜΙΝΙ.

Την 21η Σεπτεμβρίου 1944 το 2ο Τάγμα με το πρώτο φως την 06.45 ώρα έφθασε στο ποταμό ΑΟΥΖΑ στο κέντρο της πόλης και εξουδετέρωσε τοπικές νησίδες αντίστασης που είχαν αφήσει οι Γερμανοί για παραπλάνηση και επιβράδυνση της υποχώρησης τους.

Από τη θέση αυτή το Τάγμα ανέφερε την κατάσταση στην Ταξιαρχία και ο Διοικητής της Ταξιαρχίας διέταξε αμέσως το 3ο Τάγμα να προωθηθεί στο κέντρο της πόλης.

Αμέσως το 3ο Τάγμα προωθείτε προς το κέντρο της πόλης από τη δυτική παρυφή που βρίσκονταν και κατέλαβε το δυτικό τμήμα της.

Την 07.45 ώρα ο Δήμαρχος της πόλεως παρέδωσε την πόλη του ΡΙΜΙΝΙ στο 3ο Τάγμα με επίσημο πρωτόκολλο που συντάχθηκε στα Ελληνικά , Ιταλικά και Αγγλικά και έχει όπως παρακάτω:

«Εν Σάντα Μαρία σήμερον την 21ην Σεπτεμβρίου 1944 και ώραν 7.30 η κάτωθι επιτροπή αποτελούμενη εκ των Μπορτόνι Γκομπέριο ως Προέδρου, Μπορτόνι Ρομίλο και Ντέλ Πράτο Μπάντζιο ως μελών, απάντων μελών του αντιφασιστικού κόμματος απελευθερώσεως της Πόλεως, παρουσιασθέντες εις τάς προπορευομένας δυνάμεις ήτοι εις τον Δ/την 3ου Λόχου 3ου Τάγ/τος Λοχαγόν Αποστολάκην Νικόλαον παραδίδομεν την πόλιν του Ρίμινι άνευ όρων εις τάς Ελληνικάς Δυνάμεις. Επαφίεται εν λευκώ η τήρησις της τάξεως και η προστασία του πληθυσμού.

Εφ’ ω συνετάγη το παρόν εις την Ελληνικήν, Ιταλικήν και Αγγλικήν και υπογράφεται ως έπεται».

Οι παραδίδοντες                          Ο παραλαβών
Μπορτόνι Γκομπέριο                  Νικόλαος Αποστολάκης
Μπορτόνι Ρομίλο Λοχαγός
Ντέλ Πράτο Μπάντζιο

Έτσι από την 09:00 ώρα της 21ης Σεπτεμβρίου 1944 η Ελληνική σημαία κυματίζει στο Δημαρχείο και ολόκληρη η πόλη του ΡΙΜΙΝΙ βρίσκεται στα χέρια της ΙΙΙης Ελληνικής Ταξιαρχίας. Την 18.00ώρα της ίδιας ημέρας στη πλατεία της πόλης του ΡΙΜΙΝΙ έγινε επίσημη τελετή και αποδόθηκαν τιμές στις πολεμικές σημαίες των 3 ταγμάτων της Ταξιαρχίας καθώς και στις σημαίες της Μεγάλης Βρετανίας και του Καναδά.

Την 23η Σεπτεμβρίου 1944 λέχθηκε στη Ταξιαρχία ότι θα παρέμενε για ανάπαυση και συμπλήρωση των κενών της σε άνδρες (84 νεκροί και 204 τραυματίες) και υλικά από το Έμπεδο που βρισκόταν στο Τάραντα ,όμως την 26η Σεπτεμβρίου έλαβε διαταγή από τη 2η Νεοζηλανδική Μεραρχία , το εφεδρικό τάγμα της να αντικαταστήσει άμεσα με νυκτερινή επιχείρηση το 25ο Νεοζηλανδικό Τάγμα που είχε καθηλωθεί μπροστά στον Ποταμό ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ και σε περίπτωση αδυναμίας να συνεχίσει τη μάχη επειδή ενδεχόμενα να δημιουργούταν θύλακας στο μέτωπο με άγνωστες συνέπειες της έκβασης των Συμμαχικών Επιχειρήσεων.

Την 27 Σεπτεμβρίου 1944 το 1ο Τάγμα αφού αντικατέστησε το 25ο Νεοζηλανδικό Τάγμα που είχε καθηλωθεί μπροστά στον ιστορικό ποταμό Ρουβίκωνα από την κατεστραμμένη γέφυρα αλλά και τα υπάρχοντα οχυρωματικά έργα της απέναντι όχθης, την 06.30 ώρα επιτέθηκε και μετά από σκληρή μάχη ανάγκασε τους Γερμανούς να υποχωρήσουν, πέρασε αιφνιδιαστικά τον ποταμό Ρουβίκωνα και προήλασε 8 χιλιόμετρα Βόρεια του ποταμού, κατέλαβε την πόλη Μπελάρια στο τέλος της ημέρας, όπου και καθηλώθηκε από τα σφοδρά πυρά ανασχέσεως πυροβολικού και όλμων.

Το πέρασμα του Ρουβίκωνα πρόσθεσε νέο φόρο αίματος στο Ελληνικό 1ο Τάγμα, 1 Αξκός νεκρός , 4 οπλίτες και 39 τραυματίες.

Την 28η Σεπτεμβρίου 1944 ο Τσόρτσιλ από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Λονδίνου ανακοίνωσε «Τάγμα Ελληνικό διάβηκε τον Ρουβίκωνα ποταμό και κατεδίωξε τον εχθρό σε βάθος 8 χιλιομέτρων».

Ήταν ένα πολεμικό κατόρθωμα που δεν μπόρεσαν τα άλλα Συμμαχικά Στρατεύματα να επιτύχουν και αυτό προκάλεσε τον θαυμασμό των Συμμαχικών Στρατηγείων που ανησυχούσαν για την έκβαση των Επιχειρήσεων του μετώπου που ενδεχόμενα να αναβάλλονταν σε περίπτωση αποτυχίας οι παραπέρα επιχειρήσεις του Καναδικού Σώματος Στρατού.

Η ΙΙΙη Ελληνική Ταξιαρχία με την κατάληψη της πόλης του ΡΙΜΙΝΙ και τη διάβαση του ποταμού ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ μετέφερε την Ελληνική δόξα του Ελ Αλαμέιν ,της Τύνιδας και του Αιγαίου στο Ιταλικό Μέτωπο γράφοντας νέες σελίδες δόξας στην πολεμική Ιστορία του Έθνους μας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.



Την 2 Οκτωβρίου 1944 το 2ο Ελληνικό Τάγμα της Ταξιαρχίας αντικατέστησε το 28 Νεοζηλανδικό Τάγμα που αποτελούνταν από οπλίτες Μαορί , το δε 3ο Τάγμα με νέο Διοικητή (Τχη Τσουβάραν Στυλιανόν) το 1ον Ελληνικό Τάγμα στη Μπελάρια που τέθηκε σε εφεδρεία για ανάπαυση και συμπλήρωση των απωλειών που είχε κατά τον 10ημέρο αγώνα που ήταν 16 νεκροί και 36 τραυματίες.

Έτσι τώρα η Ταξιαρχία κατέχει με 2 Ταγμάτα σε γραμμή τον παραλιακό τομέα της 2ας Νεοζηλανδικής Μεραρχίας.

Την 13η Οκτωβρίου 1944 και 18:30 ώρα έφθασε η μεγάλη είδηση της απελευθέρωσης της Αθήνας από τα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής , τότε ο Διοικητής της Ταξιαρχίας έστειλε το παρακάτω σήμα στους τους Αξιωματικούς και οπλίτες:

«Συμπολεμιστές σηκώσατε την καρδιά σας και ευχαριστήσατε τον Θεό. Η Αθήνα ελευθερώθηκε. Ζήτω η Ελεύθερη Ελλάς».

Ταυτόχρονα διέταξε το πυροβολικό της Ταξιαρχίας όπως γνωρίσει στους Γερμανούς την χαρμόσυνο είδηση βάλλοντας κατά των κεφαλών τους με 21 βολές και ζήτησε την έγκριση του Αγγλικού Σώματος Στρατού, όπως ολόκληρο το πυροβολικό του Σώματος βάλει 500 βλήματα κατά των Γερμανικών θέσεων δια τον εορτασμό του ιστορικού τούτου γεγονότος.

Το αίτημα του Σχη Τσακαλώτου ικανοποιήθηκε και ο ίδιος στο ημερολόγιο του σημειώνει:

« Φρενίτις ενθουσιασμού, κλάμα, αλλά και νοσταλγία κατέλαβε τους πάντες και όλοι Αξκοί και οπλίτες ευρίσκοντο νοερός εις την πατρίδα και δεν έβλεπαν την ώρα της επανόδου. Η νοσταλγία αυξάνετο καθημερινά και άρχισα να ανησυχώ μήπως χάσουν οι άνδρες την μαχητικότητά τους αφού επικρατούσε η μοναδική συζήτηση πότε θα επιστρέψουμε».

Στην παραπάνω αμυντική τοποθεσία η Ταξιαρχία παρέμεινε μέχρι 16 Οκτωβρίου 1944 οπότε άρχισε η αντικατάστασή της από το 28ο Αγγλικό Σύνταγμα Λογχοφόρων προκειμένου να αρχίσει η επάνοδός της στην Ελλάδα .

Οι σκληροί πολεμικοί αγώνες επί 44 ημέρες της Ταξιαρχίας στο Ιταλικό έδαφος είχαν ως αντίτιμο τη θυσία 146 νεκρών Αξιών και οπλιτών και τον τραυματισμό 310 μαχητών.

Τα οστά των 146 νεκρών Ηρώων Πολεμιστών της Ταξιαρχίας αναπαύονται στο Ελληνικό Κοιμητήριο της ΡΙΤΣΙΟΝΕ.

Την 6 – 7η Νοεμβρίου 1944 η ταξιαρχία επιβιβάστηκε στο Ατμόπλοιο «Αλκαντάρα» στο λιμένα του Τάραντα και με τη συνοδεία του Αντιτορπιλικού «Πίνδος» επίτρεψε στην Ελλάδα .

Βιβλιογραφία
1. Ομιλία Υποστρατήγου Ευστράτιου Χωραφά στο Ρίμινι, Σεπτέμβριος 2001
2. “Ταξιαρχία Ελ Αλαμέιν” του Αντιστρατήγου Σοφοκλή Τζαννετή , εκδόσεις Αλκαίος,Αθήνα,1977
3. “Ρίμινι” του Θ.Γ.Παπαμανώλη, εκδόσεις Ικάρου,Αθήνα ,1945
4. Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή(1941-1945), Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού

Τιμήθηκε η Επέτειος της Μάχης της Κρήτης …Παρουσία και του ΥΠΑΜ του ΗΒ (φώτο)

Ιδιαίτερα συγκινητικές οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου στο συμμαχικό κοιμητήριο της Σούδας κατά την τέλεση επιμνημόσυνης δέησης και κατάθεσης στεφάνων στους ήρωες των συμμαχικών δυνάμεων που πολέμησαν στο πλευρό του περήφανου κρητικού λαού τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη Μάχη της Κρήτης.

Τo Σάββατο 21 Μαΐου 2016, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης ΠΝ, συνοδεύοντας τον Υπουργό Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, κ. Michael Fallon, στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τον εορτασμό της 75ης επετείου της Μάχης της Κρήτης παρέστησαν:

Σε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων που πραγματοποιήθηκε στο Μνημείο Κερίτη, στην περιοχή Αλκιανός σε τελετή στο Συμμαχικό Νεκροταφείο στη Σούδα!

Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Γεώργιος Γιακουμάκης ΠΝ υποδέχτηκαν στον Ναύσταθμο Κρήτης τον Υπουργό Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος περιηγήθηκε στις εγκαταστάσεις και ενημερώθηκε για την λειτουργία του.

Ανταλλαγή δώρων έλαβε μέρος και σε ειδική εκδήλωση στη Λέσχη του ΠΒΚ όπου ο Αρχηγός του ΓΕΕΘΑ αντάλλαξε δώρα με τον ΥΠΑΜ της Βρετανίας!

Ακολούθως επισκέφθηκαν το Υποβρύχιο του Ην. Βασιλείου HMS ‘’AMBUSH’’ και το Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής.

veteranos.gr