Σοκάρει Ιταλιδα νοσηλεύτριας με την περιγραφή της για το τι πέρασε στα χεριά ενός Σενεγαλεζου λαθρομετανάστη "Επίτρεψε μου να κάνω ότι θέλω ή θα σε σκοτώσω. Στάσου και μην ουρλιάζεις." Δεν ήταν άντρας, ήταν κτήνος για σαράντα πέντε λεπτά. Με πλησίασε και με πέταξε στο έδαφος, μου έβαλε το χέρι στο στόμα και όλο το βάρος του ήταν στην πλάτη μου. Εκείνος θυμωμοσε επειδή τα τζιν μου ήταν πολύ σφιχτά και δεν μπορούσε να τα βγάλει. Σαράντα πέντε λεπτά κατά τα οποία κατάλαβα ότι ο ισχυρότερος φόβος μου ήταν να μην πεθάνω επειδή ο τρόμος του βιασμού ξεπεράστηκε από δύσπνοια. Αυτός ο άντρας ήταν πάνω μου και έσφιξε το χέρι του γύρω από το λαιμό μου από πίσω".
45 λεπτά φρίκης βίωσε στα χέρια ενός κτήνους έζησε την περασμένη Κυριακή μια 48χρονη στο κέντρο της Ιταλικης πόλης Corso Arnaldo Lucci σε χώρος στάθμευσης Metropark που ηταν γεμάτος κάμερες.
Η ατυχή γυναίκα μίλησε στην La Reppublica για τη πέρασε από έναν λαθρομετανάστη ο οποίος στη συνέχεια συνελήφθη. Ενώ περίμενε το λεωφορείο μετά τη λήξη της βάρδιάς της σε νοσοκομείο με ασθενείς που είχαν Covid-19.
"Ξαφνικά ένας μεγαλόσωμος άντρας ανέβηκε πάνω από έναν φράκτη και ήρθε προς το μέρος μου. Φοβόμουν γιατί φαινόταν απειλητικός. Με άρπαξε με ένα χέρι του. Σκέφτηκα αμέσως ότι θα ήθελε να με ληστέψει έτσι για να σώσω τον εαυτό μου, του έδωσα την τσάντα του είπα "Πάρτε τα πάντα, υπάρχουν χρήματα". Η απάντηση του με πάγωσε "Δεν θέλω τα χρήματά σου από αυτά έχω". Τότε με τράβηξε και με πέταξε στο έδαφος. Είδα το κινητό μου να πετάγεται μακριά. Μου έσπασε το σακάκι. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι όλα είχαν τελείωση για μένα. Στην συνεχεία έσκυψα στο έδαφος για να προστατέψω τον εαυτό μου, αλλά με τράβηξε πάνω του. Με όλο το βάρος του έβαλε το σώμα του στην πλάτη μου προκαλώντας τεράστιο πόνο. Δεν μπορώ να πω αν ο σωματικός ή ο ψυχικός ήταν ισχυρότερος. Έβαλε τα χέρια του παντού στο κορμί μου και θύμωσε γιατί υπερασπίστηκα τον εαυτό μου. Έλεγε παράλογα πράγματα, όπως είναι σε μια τελετή. "Σε σκοτώνω, πρέπει να σε εξαγνίσω, αφαιρώ τη φωτιά που έχεις μέσα σου. Πρέπει να απογυμνωθείτε από τα πάντα, να ντυθείτε και να χτενίσετε τα μαλλιά σας όπως λέω" Ένιωσα οτι δεν αναπνέω με το χέρι πάνω από το στόμα μου. Εκεινη την στιγμή σκέφτηκα ότι λεωφορείο θα φτάσει σύντομα, σύντομα θα εμφανιστεί κάποιος. του. Αυτός ο πραγματικός εφιάλτης κράτησε σαράντα πέντε λεπτά, μια αιωνιότητα. Τότε πέρασε μια γυναίκα, πρέπει να ήταν σαράντα ετών. Είδε τα πάντα. Κατάφερα να φωνάξω "ΒΟΉΘΗΣΕ ΜΕ, καλέστε την αστυνομία, το καραμπινιερους, παρακαλώ" Αλλά έχει φύγει, είναι εξαφανίστηκε. Δεν έκανε τίποτα. Εκτός από την αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών. Μερικές φορές οι γυναίκες, μεταξύ αυτών, ξέρουν πώς να είναι κακές και αδιάφορες. Δεν είχα παραισθήσεις, την γυρεύει από κάμερες και η αστυνομία προσπαθεί να την αναγνωρίσει. Έτσι ο εφιάλτης συνέχισε χωρίς να με βοηθά κανένας. Η πόλη ήταν ερημική. Οι κάμερες έχουν βιντεοσκοπήσει όλη τη βία, αλλά κανείς δεν παρακολουθούσε αυτά τα πλάνα ζωντανά, αλλιώς θα είχε παρέμβει αμέσως. . Ωστόσο, κατάφερε να προστατευτώ. «Νόμιζα ότι ήμουν ισχυρότερη. Είπα ψέματα για να σώσω τον εαυτό μου. Του είπα να μην με πληγώσει επειδή ήμουν έγκυος, ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ότι χρειαζόμουν νερό και μετά του είπα ότι αν έρθει κάποιος θα τον συλλάβουν. Αλλά αυτός συνέχισε να προσπαθεί να σκίσει το τζιν μου. Η πλάτη με πονούσε, ο λαιμός μου ήταν γεμάτος μώλωπες. Μου ξανά είπε, "Αν ουρλιάζεις θα σε σκοτώσω" και στη συνέχεια σήκωσε το χέρι του από το στόμα μου σε μια προσπάθεια να γυρίσει και να με βάλει με την πλάτη στο έδαφος. Πιάστηκα από ένα σκουπιδοτενεκέ για να το αποτρέψω αυτό που συνέβαινε μέχρι να φτάσει το λεωφορείο ..
Οσπου το λεωφορείο εμφανίστηκε. Ο οδηγός είδε τι συνέβαινε, βγήκε και άρχισε να ουρλιάζει. Εν τω μεταξύ, ήρθε και ένα στρατιωτικό όχημα. Τρεις στρατιώτες τον περικύκλωσαν και εκείνο το σημείο κατάφερα να σηκωθώ και να καταφύγω στο λεωφορείο. Στη συνέχεια έφτασε οι αστυνομία, τέσσερα αυτοκίνητα για να πιάσουν αυτό το κάθαρμα. Με πήγαν στο νοσοκομείο, η αντίδρασή μου ήταν να κάνω πυρετός, απο το σοκ.
Η αστυνομία ειδοποιείσαι τον άντρα μου. Είδαν τα βίντεο , μερικοί αστυνομικοί δεν κατάφεραν στο τέλος να κρατηθούν από θυμό και την αηδία.Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας έκανε ένα τελευταίο ερώτημα στην άτυχη γυναίκα "Πώς είσαι τώρα,;" «Κακά. Δεν επέστρεψα στη δουλειά, έπρεπε να ζήσω τον πόνο της κόρης μου που αισθάνεται πληγωμένος ως γυναίκα και ως κόρη. Και εκείνον του συζύγου μου που αισθάνεται ένοχος και αβοήθητος που δεν μπόρεσε να με προστατεύσει. Είναι τραύματα που έχουν κατακλύσει όλους την οικογένεια. Αλλά αυτό που με πληγώνει περισσότερο είναι ο φόβος που έχω από το θάνατο και που τώρα με εμποδίζει να χαμογελάσω. Είναι σημαντικό για τη δουλειά μου. Βοηθάμε πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με τη ζωή μετά από ένα τραύμα. Τώρα είναι Covid, αλλά έχω παρακολουθήσει πολλές γυναίκες που έχουν υποστεί βία. Και όλα βασίζονται στην επικοινωνία. Τώρα μου φαίνεται ότι δεν μπορώ πλέον να μεταδώσω, για όσους τη χρειάζονται, το ενδιαφέρον για τη ζωή. Ακόμη και με ένα χαμόγελο. Αντ 'αυτού μπορώ μόνο ζήσε τον πόνο μου "
repubblica.it
